واژینوپلاستی یا تنگ کردن واژن یکی از روش های پرطرفدار در حوزه جراحی زیبایی و جوانسازی واژن است که بسیاری از زنان پس از زایمان طبیعی، افزایش سن یا تغییرات بافتی به دنبال آن هستند. اما یکی از مهم ترین سوالاتی که قبل از انجام این درمان مطرح می شود این است:
آیا واژینوپلاستی عوارض دارد؟ کدام روش تنگ کردن واژن عوارض کمتری دارد؟ جراحی سنتی بهتر است یا روش های جدید مانند DBD Plasma و لیزر؟
به عنوان پزشک، زمانی که بیماری برای تنگ کردن واژن مراجعه می کند، اولین موضوعی که باید مشخص شود این است که آیا واقعاً به جراحی نیاز دارد یا می توان با روش های کم تهاجمی تر و بدون برش و بخیه به نتیجه مطلوب رسید.
در سال های گذشته، تنگ کردن واژن بیشتر با روش های جراحی و برش بافت انجام می شد؛ اما امروزه با پیشرفت تکنولوژی، روش های جدیدتری مانند لیزر و DBD Plasma نیز برای برخی بیماران مورد استفاده قرار می گیرند که می توانند بدون برش جراحی گسترده، به بهبود کیفیت و قوام بافت واژن کمک کنند.
در روش سنتی واژینوپلاستی، پزشک با ایجاد برش در بافت واژن، قسمت موردنظر را اصلاح کرده و سپس با استفاده از بخیه، بافت ها را به یکدیگر نزدیک می کند.
در برخی تکنیک ها ممکن است قسمتی از مخاط واژن برداشته شود و ساختار واژن با بخیه تغییر کند.
این روش در بیمارانی که شلی شدید بافت یا مشکلات ساختاری قابل توجه دارند می تواند کاربرد داشته باشد، اما از آنجا که یک روش جراحی محسوب می شود، بیمار باید دوره نقاهت و عوارض احتمالی جراحی را نیز در نظر بگیرد.
یکی از مهم ترین نکاتی که باید قبل از انجام واژینوپلاستی جراحی بدانید این است که این روش مانند هر عمل جراحی دیگری می تواند عوارض داشته باشد.
به دلیل ایجاد برش و بخیه، احساس درد، کشیدگی و تورم در روزهای ابتدایی بعد از جراحی طبیعی است.
میزان درد به وسعت جراحی، تکنیک مورد استفاده و شرایط بدنی بیمار بستگی دارد.
از آنجا که در روش سنتی برش جراحی ایجاد می شود، احتمال خونریزی وجود دارد. خونریزی شدید یا غیرطبیعی پس از جراحی نیازمند بررسی پزشکی است.
وجود زخم و بخیه در ناحیه واژن می تواند احتمال عفونت را ایجاد کند. رعایت دقیق مراقبت های بعد از عمل و مصرف داروهای تجویزشده توسط پزشک اهمیت زیادی دارد.
در برخی بیماران، روند ترمیم زخم ممکن است با مشکل مواجه شود و در مواردی باز شدن بخیه یا تاخیر در ترمیم اتفاق بیفتد.
یکی دیگر از نگرانی های جراحی های واژن، ایجاد بافت اسکار است. اسکار قابل توجه می تواند باعث کاهش انعطاف پذیری بافت و در بعضی موارد ناراحتی هنگام رابطه شود.
یکی از مهم ترین عوارضی که باید درباره آن صحبت کرد، درد هنگام رابطه جنسی است.
اگر واژن بیش از اندازه تنگ شود یا بافت اسکار و چسبندگی ایجاد شود، ممکن است دخول برای بیمار دردناک یا ناراحت کننده شود.
به همین دلیل، هدف از تنگ کردن واژن نباید صرفاً «تنگ تر کردن بیشتر» باشد؛ بلکه باید حفظ عملکرد طبیعی و انعطاف پذیری واژن نیز در نظر گرفته شود.
در روش جراحی سنتی، بدن باید زخم ایجادشده را ترمیم کند. به همین دلیل بیمار معمولاً به دوره استراحت و مراقبت بیشتری نیاز دارد و بازگشت به فعالیت های عادی و رابطه جنسی باید طبق نظر پزشک انجام شود.
پیشرفت تکنولوژی باعث شده است روش های کم تهاجمی تری برای برخی مشکلات مرتبط با بافت واژن مورد توجه قرار بگیرند.
لیزر واژینال و DBD Plasma از جمله فناوری هایی هستند که در سال های اخیر در درمان های مرتبط با بافت واژن مورد استفاده قرار گرفته اند.
در نتیجه، برای بیماری که کاندید مناسبی برای روش غیرجراحی یا کم تهاجمی باشد، می توان از این روش ها به عنوان گزینه ای با دوره نقاهت ساده تر نسبت به جراحی باز استفاده کرد.
DBD Plasma یکی از فناوری های جدید مبتنی بر پلاسماست که در سال های اخیر مورد توجه حوزه پزشکی قرار گرفته است.
در این فناوری، انرژی به صورت کنترل شده به بافت منتقل می شود و هدف می تواند تحریک فرآیندهای ترمیمی و بهبود کیفیت بافت باشد.
یکی از مزیت های مهم روش های مبتنی بر انرژی این است که برخلاف جراحی سنتی، در حالت های غیرجراحی نیاز به ایجاد برش گسترده و بخیه وجود ندارد.
بنابراین بیمارانی که از جراحی، بخیه، خونریزی و دوره نقاهت طولانی تر واژینوپلاستی سنتی نگرانی دارند، می توانند در صورت مناسب بودن شرایطشان درباره گزینه های کم تهاجمی مانند DBD Plasma با پزشک متخصص مشورت کنند.
البته باید توجه داشت که DBD Plasma جایگزین تمام جراحی های واژن نیست. اگر بیمار دچار آسیب شدید عضلات، پارگی قابل توجه یا مشکل ساختاری باشد، ممکن است روش جراحی همچنان انتخاب مناسب تری باشد.
لیزر واژینال نیز یکی دیگر از روش هایی است که در سال های اخیر مورد توجه زنان قرار گرفته است.
در روش های لیزری، انرژی کنترل شده به بافت منتقل می شود و هدف درمان، بسته به دستگاه و پروتکل مورد استفاده، می تواند تحریک بافت و بهبود کیفیت مخاط و ساختار آن باشد.
یکی از دلایلی که بسیاری از بیماران به لیزر علاقه مند شده اند، عدم نیاز به برش و بخیه جراحی در روش های غیرجراحی و معمولاً دوره نقاهت کوتاه تر است.
اما نکته مهم این است که لیزر نیز یک روش پزشکی است و باید با دستگاه مناسب، تنظیمات صحیح و توسط پزشک آشنا با آناتومی و شرایط زنان انجام شود.
مقایسه عوارض واژینوپلاستی سنتی با DBD Plasma و لیزر
اگر بخواهیم تفاوت این روش ها را ساده بیان کنیم، در واژینوپلاستی سنتی با زخم جراحی، برش و بخیه مواجه هستیم؛ بنابراین درد، خونریزی، تورم، عفونت، اسکار و دوره نقاهت از موضوعاتی هستند که باید در تصمیم گیری بیمار لحاظ شوند.
در روش های کم تهاجمی مانند DBD Plasma و لیزر، معمولاً برش و بخیه جراحی وجود ندارد و بنابراین بسیاری از عوارض مستقیم ناشی از برش و ترمیم زخم مطرح نیستند.
البته این مقایسه به معنای بدون عارضه بودن مطلق روش های جدید نیست. هر درمان پزشکی می تواند عارضه داشته باشد و انتخاب روش باید بر اساس شرایط فردی بیمار انجام شود.
این سوال بسیار مهم است.
اگر بخواهیم از دید پزشکی پاسخ دهیم، هیچ روش درمانی را نمی توان برای همه افراد کاملاً بدون عارضه دانست.
اما تفاوت مهم این است که در روش های کم تهاجمی، به دلیل حذف یا کاهش برش، بخیه و برداشت بافت، برخی از عوارض مرتبط با جراحی سنتی کمتر مطرح می شوند.
برای مثال، وقتی برشی ایجاد نمی شود، بیمار با عوارضی مانند باز شدن بخیه یا مشکلات مربوط به ترمیم زخم ناشی از بخیه مواجه نخواهد بود.
بنابراین اگر بیمار کاندید مناسبی برای روش های کم تهاجمی باشد، می توان با هدف کاهش تهاجم و کوتاه تر شدن دوره نقاهت این روش ها را در نظر گرفت.
اگر بیمار شلی خفیف یا متوسط داشته باشد و مشکل ساختاری جدی وجود نداشته باشد، روش های کم تهاجمی مانند DBD Plasma یا لیزر می توانند گزینه هایی باشند که قبل از جراحی مورد بررسی قرار می گیرند.
اما اگر بیمار شلی شدید، آسیب عضلانی یا تغییرات ساختاری قابل توجه داشته باشد، ممکن است درمان با انرژی به تنهایی کافی نباشد.
بنابراین مزیت اصلی DBD Plasma یا لیزر در بیمار مناسب، کم تهاجمی بودن آنهاست، نه اینکه این روش ها برای همه بیماران جایگزین جراحی باشند.
معمولاً زنانی که دچار تغییرات خفیف تا متوسط در کیفیت و قوام بافت واژن هستند و تمایلی به جراحی و دوره نقاهت طولانی ندارند، ممکن است کاندید بررسی روش های کم تهاجمی باشند.
این موضوع به خصوص برای زنانی که بعد از زایمان دچار احساس تغییر در بافت واژن شده اند، می تواند قابل بررسی باشد.
با این حال، تشخیص نهایی فقط بعد از معاینه پزشک امکان پذیر است.
یک نکته مهم درباره تنگ کردن واژن بعد از زایمان
بعد از زایمان طبیعی، همه تغییرات واژن به معنی «شل شدن واژن» نیست.
گاهی مشکل اصلی ضعف عضلات کف لگن است. گاهی نیز خشکی واژن، تغییرات هورمونی یا آسیب پرینه باعث مشکلات جنسی می شود.
به همین دلیل اگر بعد از زایمان احساس شلی، کاهش رضایت جنسی یا تغییر در واژن دارید، بهتر است قبل از تصمیم گیری برای جراحی، ابتدا علت دقیق مشکل مشخص شود.
هدف از درمان نباید فقط کوچک تر کردن قطر واژن باشد.
اگر درمان به شکل صحیح و برای بیمار مناسب انجام شود، بهبود احساس فرد نسبت به بدن و برطرف شدن مشکل اصلی می تواند به افزایش رضایت جنسی کمک کند.
اما تنگ کردن بیش از حد واژن می تواند نتیجه معکوس داشته باشد و باعث درد هنگام رابطه شود.
به همین دلیل در درمان های مدرن، حفظ انعطاف پذیری و عملکرد طبیعی بافت به اندازه اصلاح شلی اهمیت دارد.
حتی پیشرفته ترین دستگاه ها نیز اگر برای بیمار نامناسب استفاده شوند، نمی توانند نتیجه مطلوب ایجاد کنند.
پزشک باید ابتدا مشخص کند:
به همین دلیل، دستگاه به تنهایی دلیل اصلی درمان نیست ، تشخیص صحیح و انتخاب روش مناسب اهمیت بسیار زیادی دارد و به همین دلیل است که باید حتما واژینوپلاستی توسط فوق تخصص زیبایی زنان یا فلوشیپ زیبایی زنان انجام دهید تا کمترین عارضه و دوره نقاحت را سپرس کنید و بهترین نتیجه را بگیرید .
اگر از جراحی و دوره نقاهت واژینوپلاستی سنتی نگرانی دارید، امروزه می توان پیش از تصمیم گیری برای جراحی، گزینه های کم تهاجمی تر را نیز بررسی کرد.
دکتر اکرم قرامحمدی، فلوشیپ جراحی زیبایی زنان، با بررسی شرایط هر بیمار، میزان شلی بافت، سابقه زایمان و وضعیت واژن، مناسب ترین روش درمانی را پیشنهاد می کند.
در بیمارانی که کاندید مناسبی باشند، استفاده از روش های جدید مانند DBD Plasma و لیزر می تواند فرصتی برای درمان کم تهاجمی تر و با دوره نقاهت کوتاه تر نسبت به جراحی سنتی فراهم کند.
مزیت اصلی این روش ها این است که در مقایسه با واژینوپلاستی جراحی، نیازی به برش گسترده، برداشت بافت و بخیه جراحی ندارند و به همین دلیل می توانند برای بسیاری از بیماران گزینه مناسب تری باشند.
البته اگر میزان شلی یا آسیب بافتی شدید باشد، ممکن است پزشک پس از معاینه، واژینوپلاستی جراحی را انتخاب مناسب تری بداند که جراحی حتما باید توسط فلوشیپ جراحی زیبایی زنان انجام شود تا نتیجه بهتر و عوارض کمتری داشته باشد.
اگر بین جراحی و روش های جدید مردد هستید…
اگر مشکل شما خفیف یا متوسط است و به دنبال روشی با تهاجم کمتر، بدون برش و بخیه و با دوره نقاهت کوتاه تر هستید، می توانید درباره روش هایی مانند DBD Plasma و لیزر با پزشک متخصص مشورت کنید.
اما اگر مشکل شما شدید و ساختاری باشد، ممکن است جراحی انتخاب موثرتری باشد.
هدف درمان، تنگ کردن بیش از حد واژن نیست – هدف، رسیدن به نتیجه ای طبیعی، حفظ عملکرد بافت و افزایش رضایت بیمار با کمترین میزان تهاجم ممکن است.
بله. از آنجا که واژینوپلاستی سنتی یک عمل جراحی است، می تواند با عوارضی مانند درد، خونریزی، عفونت، اسکار، چسبندگی و درد هنگام رابطه همراه باشد.
در همه بیماران خیر. DBD Plasma برای برخی بیماران می تواند یک گزینه کم تهاجمی باشد، اما در مشکلات شدید ساختاری ممکن است جراحی مناسب تر باشد.
معمولاً روش های لیزری نسبت به جراحی باز کم تهاجمی تر هستند؛ با این حال میزان ناراحتی به دستگاه، تنظیمات و شرایط فرد بستگی دارد.
روش مناسب به میزان شلی، وضعیت عضلات کف لگن، سابقه زایمان و شرایط بافت واژن بستگی دارد. برای برخی بیماران لیزر یا DBD Plasma مناسب است و برای برخی دیگر جراحی نتیجه بهتری دارد.
هیچ روش پزشکی را نمی توان صددرصد بدون عارضه دانست. مزیت روش های کم تهاجمی این است که در بیمار مناسب، میزان دستکاری بافت و عوارض مرتبط با برش و بخیه جراحی می تواند کمتر باشد.
منابع : acog.org – drgharamohamadi.ir
صحتسنجی علمی و بالینی: این محتوای تخصصی در راستای اصول مراقبتهای بهداشتی، بر اساس آخرین گایدلاینهای بالینی مصوب و رفرنسهای معتبر مدیکال بینالمللی تدوین گردیده و اصالت علمی، پاتوژنیک و درمانی آن به طور کامل توسط دکتر اکرم قرامحمدی بررسی، ویرایش و تایید شده است.
مشاهده رزومه و سوابق پزشک
